Μοίρες https://www.booked.net
+17°C

Στη μνήμη της Μαρίκας Καλύβα-Ασκοξυλάκη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:
Στη μνήμη της Μαρίκας Καλύβα-Ασκοξυλάκη
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ
Εις μνήμην Μαρίκας Καλύβα - Ασκοξυλάκη, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός χρόνου από το θάνατό της (30 Σεπτεμβρίου 2020).

Η Μαρία  (Μαρίκα) Καλύβα-Ασκοξυλάκη , δε γεννήθηκε στο  Τυμπάκι, όμως το αγάπησε τόσο , που το επέλεξε για τελευταία της κατοικία, έχοντας περάσει σ' αυτό πολλές από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής της, όπως συνήθιζε να λέει...
Όσο ζούσε, επιθυμούσε σφόδρα κι επεδίωξε κατά το δυνατόν την ανάπτυξη,  μα και την αισθητική αναβάθμιση του Τυμπακίου και κυρίως του αγαπημένου της Μετοχιού ,το οποίο θεωρούσε πάντα το πιο όμορφο και αυθεντικότερο κομμάτι του.
Το Μετόχι , λόγω του παρακείμενου αεροδρομίου, δεν έτυχε εκτεταμένης (και συνήθως τελικά ασφυκτικής) πολεοδομικής ανάπτυξης, διατηρώντας έτσι ακόμη  πλήθος χαμηλών, πέτρινων κατοικιών χτισμένων μεταπολεμικά πάνω στα ερείπια των ήδη παλιών, για να στεγάσει βιαστικά και με απαντοχή ανάγκες, αγωνίες και ελπίδα... 
Παράλληλα,   όλο αυτό το συνονθύλευμα ανέδειξε τελικά μια γνήσια, λαϊκή αρχιτεκτονική με σχήματα και όγκους που σέβονται την ανθρώπινη κλίμακα και την αρχετυπική ανάγκη του ανθρώπου περπατώντας να αντικρίζει ουρανό.
Η Μαρίκα Καλύβα - Ασκοξυλάκη θεωρούσε πως αυτό έπρεπε να τύχει ιδιαίτερης μέριμνας και ανάδειξης τόσο από την κεντρική,  αλλά κυρίως από την τοπική διοίκηση, καθώς το Μετόχι αποτελεί  το παλιότερο και το μοναδικό παραδοσιακό κομμάτι του Τυμπακίου, με τον βυζαντινό ναό του Αγίου Πνεύματος στην κατάφυτη πλατεία του να δημιουργεί ακόμη συνθήκες και συνεκτικούς δεσμούς ζώσας γειτονιάς γύρω του.
Αυτό που ιδιαιτέρως απασχολούσε τη Μαρίκα Καλύβα-Ασκοξυλάκη ήταν η αισθητική αναβάθμιση τουΤυμπακίουη οποία με τη σειρά της δημιουργεί εκλεπτισμό και παιδεία.
Ως φιλόλογος παλαιάς κοπής, διακατεχόταν απο μια ειδική αναφορά στην έννοια του κάλλους
Συχνά επαναλάμβανε την ντοστογιεφσκική ρήση "η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο" και σκορπούσε αμελητί επί σειρά ετών σπόρους λουλουδιών (κυρίως "δειλινών", αλλά και άλλων) σε δρόμους του Μετοχιού, μα και σε εγκαταλελειμμένους δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους, αντιμαχόμενη τη σκληρή τους μοίρα να καταλήγουν συνήθως σκουπιδότοποι.
Το λεπτό άρωμα κάποιων από αυτά τα πολύχρωμα " δειλινά " (συνήθιζε να ανακατεύει σπόρους κι έτσι με τον καιρό πετύχαινε σπάνια χρώματα και ποικιλίες), ακόμη  συνοδεύει το βραδινό περιπατητή στο Μετόχι.
Μια ανάμνηση ακουμπισμένη και προφυλαγμένη στον αέρα.Χαρακιά στον καιρό να ξετρυπώνει το χθες στο αύριο.
Στο ίδιο πνεύμα, η Μαρίκα Καλύβα-Ασκοξυλάκη συντήρησε με σεβασμό,  έμπνευση και απύθμενη προσωπική ενασχόληση την πατρογονική οικία του συζύγου της  Μανώλη Ασκοξυλάκη   του "καθηγητή", (η προτομή του οποίου βρίσκεται στην πλατεία του Αγίου Πνεύματος στο Μετόχι), χρησιμοποιώντας -και προσπαθώντας συνειδητά να αναδείξει -   ξύλο, πέτρα, σίδερο και συζυγική αγάπη.
H πολύχρονη και προσωπική ενασχόλησή της με την κατοικία του εκλιπόντος συζύγου της αποτέλεσε φόρο τιμής και αναφορά σε αυτόν και τις κοινές τους στιγμές.
Παράλληλα, αναπόφευκτα έβαλε στην οικία αυτήν και τη δική της προσωπική και αισθητική σφραγίδα.
Μια μικρή μάλλον υπενθύμιση στον κάθε τυχαίο διαβάτη, της δικής της ματιάς πάνω σε πράγματα.
Και κυρίως τελικά πάνω σε έννοιες. 

Έλλη Ασκοξυλάκη