Μοίρες https://www.booked.net
+17°C

Μανώλης Σαλούστρος: «Προχωράω με περηφάνια»

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:
Μανώλης Σαλούστρος: «Προχωράω με περηφάνια»

Της Ύβας Κουμαντάκη

 

Ο Μανώλης Σαλούστρος είναι εγγονός του Παντελή και γιος του Αντώνη Σαλούστρου με καταγωγή από το Μορώνι του Δήμου Φαιστού.

Αναπόφευκτα η ζωή του ξεκίνησε και κύλησε στους ηχούν του λαούτου. Στα παιδικά του μάτια φάνταζαν όλα σαν μια ιεροτελεστία. Η στάση ζωής, η εικόνα, ο ήχος από τις καθημερινές ηχογραφήσεις των γλεντιών. Οι καλλιτεχνικές στιγμές και οι δισκογραφικές συνυπάρξεις του πατέρα του και του θείου του Μανώλη, αποτυπώθηκαν μέσα του ανεξίτηλα.

Η συζήτησή μου μαζί του ήταν μία έκπληξη. Διαβάζοντας και εσείς όσα μου είπε θα διαπιστώσετε ότι για το νεαρό της ηλικίας του κουβαλάει μια σοφία και μία ταπεινότητα στα λόγια του.

 

Μέσα από τα παιδικά μάτια

«Έβλεπα ότι η μουσική ήταν η ζωή του πατέρα μου, θυμάμαι στα παιδικά μου μάτια ποσό εντύπωση μου έκανε όταν έβλεπα και τον θείο μου το Μανώλη και τον παππού μου τον Παντελή να παίζουν στην αυλή του σπιτιού του στο Μορόνι. Παρόλα αυτά δεν είχα τολμήσει έως τότε να πιάσω μουσικό όργανο από τα τόσα που υπήρχαν στο σπίτι και να ασχοληθώ. Ούτε το φανταζόμουν. Στο σπίτι μας έρχονταν δεκάδες μαθητές κάτι που κάποια στιγμή με ευαισθητοποίησε».

 

Μουσική στα κλεφτά

«Παρακολουθούσα τα μαθήματα συχνά. Ήμουν ένας μόνιμος μαθητής που παρατηρούσα. Ο ήχος του μαντολίνου με είχε συγκινήσει και στην ηλικία των 8 έπεσαν στα χέρια μου οι σημειώσεις και οι πρώτοι οδηγοί του τραγουδιού “Ξαστεριά” και στα κρυφά ξεκίνησα να το μαθαίνω. Κρατούσα το χαρτί με το τάστο του μαντολίνου και τις νότες κρυμμένα και όταν έβρισκα την ευκαιρία μόνος μου έπαιζα ό,τι έβλεπα να μαθαίνουν οι μαθητές του πατέρα μου καθημερινά. Κάποια στιγμή ενώ έπαιζα μόνος μου ένιωσα την παρουσία του πίσω μου και πάγωσα. Δεν ήθελα να με ακούσει να κάνω λάθος. Κάπως έτσι με άκουσε ο πατέρας μου πρώτη φορά να παίζω.».

 

Μια μερακλίδικη παρέα

«Στην εφηβεία μου ήμουν επηρεασμένος από άλλα ακούσματα. Δεν ασχολιόμουν ενεργά με την Κρητική μουσική, όπως τα αδέλφια μου, αλλά μια παρέα που είχα την τύχη να βρεθώ το 2010 στην Αγία Γαλήνη με έκανε να αναθεωρήσω και να συνειδητοποιήσω το μεγαλείο της παράδοσής μας, την δυναμική που είχε στην συνύπαρξη των ανθρώπων. Ένα μοίρασμα ψυχής και συναισθημάτων που ξεδιπλώνονταν μέσα από τη μουσική και το τραγούδι που κράτησε δύο 24ωρα. 

Ένιωσα ντροπή που δεν ήξερα τα τραγούδια και τις μαντινάδες για να συμμετέχω.

Ήταν μια στιγμή καθοριστική. Γαλουχήθηκα με ανθρώπους μερακλήδες, μυρισμένους όπως μου τους έλεγε ο Μανώλης ο Κακλής. Μια στιγμή που στα 13 μου χρόνια βρέθηκα παρέα με 21 άντρες. Ευγνωμονώ τον πατέρα μου που μου χάρισε και αυτήν την ανάμνηση».

 

Η ταύτιση

Ο Θανάσης Σκορδαλός ακουστικά τον είχε συνεπάρει. Έμαθε τα πρώτα του τραγούδια που τον γέμισαν λαχτάρα να τα μοιραστεί με τον παππού του. Προσωπικότητα στιβαρή ο Παντελής Σαλούστρος, το λαούτο του ήταν κειμήλιο για όλη την οικογένεια.

«Διστακτικά έπιασα το λαούτο του παππού μου και ξεκίνησα πάντα στα κρυφά να παίζω. Συγκινήθηκε στο άκουσμά μου, και ξεκίνησε να μου μαθαίνει και εκείνος αγαπημένους του σκοπούς. Θυμάμαι που πάντα κοίταζα τις φωτογραφίες που είχε σπίτι με μεγάλους καλλιτέχνες. Τους θεωρούσα όλους οικογένεια».

 

Το μεγάλο του πάλκου σχολείο

«Στα 14 μου βρέθηκα στο πάλκο δίπλα στον πατέρα μου. Ενώ είχα την σιγουριά ότι ήταν εκεί σε ό,τι συμβεί, ένιωθα την ίδια στιγμή την ανασφάλειά του να μη κάνω λάθος και τον εκθέσω. Απίστευτη εμπειρία, δέος. Σήμερα νιώθω ότι ήμαστε ένα. Επικοινωνούμε με τα μάτια και ξέρει ο ένας την σκέψη του άλλου ανά πάσα στιγμή».

 

Στο σχολείο είχε στήσει το συγκρότημά του με νέους μουσικούς της ηλικίας του όπως τον Αντώνη Τουπάκη και τον Λευτέρη Γεωργιλαδάκη, ψάχνοντας και πολλές φορές δημιουργώντας τις ευκαιρίες για συνύπαρξη.

 

Τα αξέχαστα γενέθλια

«Στα γενέθλιά μου ο πατέρας μου είχε κλείσει μια κοινωνική εκδήλωση με τον μεγάλο μας καλλιτέχνη τον Γιώργο τον Παπαδάκη και τον γιό του τον Σταύρο. Μου το κρατούσε για έκπληξη. Η βραδιά ήταν γεμάτη συγκινήσεις μιας και με τον Σταύρο έχουμε πολλές παιδικές μνήμες. Η αλήθεια είναι ότι ήταν το ωραιότερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει»

 

Σήμερα ο Μανώλης είναι φοιτητής Λογιστικής, νιώθει περήφανος που το όνομα της οικογένειάς του έχει αφήσει ένα καλό «νάμι», όπως μου είπε. «Τα ξενύχτια της οικογένειάς μου και οι θυσίες δεν πήγανε χαμένες».

 

Στα 21 του χρόνια το ταξίδι της μουσικής έχει αρχίσει εδώ και πολλά χρόνια, ενώ μοιάζουν όλα στην μουσική πορεία του να είναι στην αρχή. Έχει ήδη συνυπάρξει με κορυφαίους καλλιτέχνες του χώρου που τον εμπιστεύονται τυφλά και έχει ταξιδέψει για εμφανίσεις στο εξωτερικό. Οι καταγραφές και τα βιώματα πολλά, χαρίζοντας του μια σοφή συνειδητοποίηση καλλιτεχνικών καταστάσεων. Μια βάση γερή για την εξέλιξή του ως προσωπικότητα και ως μουσικό.

Τον ευχαριστώ θερμά.


Ακολουθήστε το AntilalosPress στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΚΑΔΙΑΝΑΚΗΣ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΣΗΦΑΚΗΣ ΟΠΤΙΚΑ

Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Γιατί χρησιμοποιούμε cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε, να σας προσφέρουμε μία μοναδική εμπειρία πλοήγησης.Με την πρόσβαση σας σε αυτόν, συναινείτε στη χρήση cookies. Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στους Όρους Χρήσης, και στην Πολιτική Cookies του AntilalosPress.gr.