Μοίρες https://www.booked.net
+17°C

Η εκτίμηση της Ελευθερίας

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:
Η εκτίμηση της Ελευθερίας

Όταν έχουμε κάτι στην κατοχή μας, στην ιδιοκτησία μας, στη ζωή μας, συνήθως δεν το εκτιμούμε, όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, η υγεία. Το εκτιμούμε και το επιθυμούμε και το αναζητούμε, όταν το στερούμαστε, όταν δεν το έχουμε ή όταν το χάσουμε.

Πόσοι λαοί, ακόμη και σήμερα ζουν σε καθεστώτα ανελεύθερα!

Η Ελευθερία είναι το πρώτο ζητούμενο για ένα σκλαβωμένο λαό. Όλες οι επιθυμίες του, τα όνειρά του, οι στόχοι του, τα τραγούδια του έχουν απάνω μια σημαία, και με μεγάλα γράμματα γραμμένο το όνομα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, και όταν κινήσει ο αγώνας για την πολυπόθητη αυτή θεά, η σημαία γράφει με έντονα γράμματα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ», δηλαδή είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε τη ζωή μας για την ελευθερία. Κι αυτό δεν είναι μια ρητορική έκφραση, είναι κάτι που το ξέρουμε πολύ καλά, ότι η ελευθερία κερδίζεται με αγώνες, με αίμα.

Αυτά τα τελευταία λόγια τα ακούμε συνήθως και στις εθνικές επετείους. Τα ακούμε σαν κάτι τετριμμένο, συνηθισμένο, σαν κάτι που έχει ξεπλυθεί το νόημά τους. Εκείνη την ώρα δεν ταυτιζόμαστε, δεν συνειδητοποιούμε, δεν αναλογιζόμαστε εκείνους που πόνεσαν βαριά πριν ξεψυχήσουν μπροστά από μία κάνη ή ένα ξίφος.

Δεν βιώνουμε εκείνες τις στιγμές ενός αγώνα των προγόνων μας, για πολλούς λόγους. Μπορεί να απέχουμε χρονικά, μπορεί να είμαστε ανιστόρητοι, μπορεί να είμαστε αδιάφοροι, μπορεί ο ομιλητής να είναι ακατάλληλος ή να μην αισθάνεται και ο ίδιος τα λεγόμενά του. Στεκόμαστε μπροστά σε μια στήλη νεκρών, μπροστά σε ένα άγαλμα, μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη, και απλώς περιμένουμε να τελειώσει ο ομιλητής.

Γιατί άραγε αυτό; Μπορεί να συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, όμως η ουσία είναι μία: Ζώντας μέσα σε μια ελευθερία, δεν την εκτιμούμε, τη θεωρούμε δεδομένη. Έχοντας μια καλή υγεία, δεν το εκτιμούμε. Όμως πόσος είναι ο πόθος, η αγωνία και ο καημός, όταν μάς στερούν την ελευθερία, να την αποκτήσουμε, και όταν είμαστε άρρωστοι, να αποκτήσουμε την υγεία μας.

Η πρόσφατη περιπέτεια με την πανδημία, ίσως να μας έδωσε μια ιδέα γι’ αυτά που μιλάμε. Κλεισμένοι μέσα στα σπίτια, και βγαίνοντας με ειδικά σημειώματα, μας κάνει να βλέπουμε πόση αξία έχει η ελευθερία που χάσαμε, έστω σ’ ένα βαθμό.

Ένα άλλο παράδειγμα θα πω, που πιστεύω να έχει ενδιαφέρον: Όταν τα σχολεία λειτουργούν, πάσχουν από συνεχείς καταλήψεις. Τώρα που τα σχολεία είναι κλειστά, λόγω κορωνοϊού, ανυπομονούμε, πότε επιτέλους θα ανοίξουν.

 

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήρθε ουρανοκατέβατη μια μέρα. Ένας ταπεινωμένος λαός μέσα στο σκοτάδι τόσων αιώνων, καιρούς επιβίωσε μέσα στους καημούς του. Καιρούς σιγόβραζε μέσα του το μίσος κατά του τυράννου και η ελπίδα της απελευθέρωσης.

Άνθρωποι, γενιές ολόκληρες γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα σε νύχτα, μέσα στην μαύρη σκλαβιά, μέσα στον εξευτελισμό και την βαρβαρότητα από μια αγράμματη, βάρβαρη, στυγνή Οθωμανική αυτοκρατορία.

Ο εθνικός μας ποιητής, Ανδρέας Κάλβος, συμπυκνώνει όλο το παραπάνω νόημα στην πρώτη στροφή της Δεκάτης Ωδής «Ο Ωκεανός»:

«Γη των Θεών φροντίδα,

Ελλάς ηρώων μητέρα,

Φίλη, γλυκεία πατρίδα μου,

νύκτα δουλείας σ’ εσκέπασε,

                         νύχτα αιώνων».

Πόσο, ένας σκλαβωμένος λαός ταυτίστηκε με τον πόθο της ελευθερίας τόσους αιώνες.

Πόσο αξίζει η ελευθερία και η δημοκρατία. Πόσο πρέπει να τις σεβόμαστε. Πόσα πολλά πράγματα χρειάστηκαν για να τις αποκτήσουμε. Πόσος αγώνας χρειάστηκε μέχρι να έρθει η ιστορική εκείνη και ευλογημένη ώρα του Μαρτίου του 1821, η ώρα της Επανάστασης.

Κρεμασμένη η ψυχή του Ρωμιού σε δύο τσιγκέλια. Ένας λαός χωρίς παιδία, που κράτησε πεισματικά την ταυτότητά του, κράτησε καθαρόαιμη την ιδέα της Ρωμιοσύνης.

Χρειάστηκαν άνθρωποι φωτισμένοι, άνθρωποι της διασποράς, στη Φραγκιά, στη Ρωσία, στα Βαλκάνια, για να φωνάξουν δυνατά, ν’ ακουστεί σ’ όλη την αδιάφορη ή και εχθρική Ευρώπη ότι ο τόπος μας, η Ελλάδα, η μητέρα της Ευρώπης, στάζει το αίμα.

Απ’ αυτούς τους ανθρώπους ξεκίνησε η Επανάσταση, που θα τους δούμε έναν - ένα σε επόμενα δημοσιεύματα.

Απ’ αυτούς τους Δασκάλους του Γένους έπεσε ο πρώτος σπόρος.

Πρώτα λοιπόν, η πνευματική επανάσταση, μέχρι να βρεθούν τα βόλια και να σηκωθούν τα θηρία, σαν έτοιμοι από καιρό, και ν’ αρπάξουν τη σπάθα και το καριοφίλι.

από Καργάκης Κωνσταντίνος
Καργάκης Κωνσταντίνος
Λογοτέχνης, συγγραφέας

Ακολουθήστε το AntilalosPress στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΣΗΦΑΚΗΣ ΟΠΤΙΚΑ λαμπρακη οε πομποδακησ ΚΩΣΤΗΣ ΜΑΡΙΔΑΚΗΣ ΕΛΙΝ ΒΙΔΑΚΗΣ

Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Γιατί χρησιμοποιούμε cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε, να σας προσφέρουμε μία μοναδική εμπειρία πλοήγησης.Με την πρόσβαση σας σε αυτόν, συναινείτε στη χρήση cookies. Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στους Όρους Χρήσης, και στην Πολιτική Cookies του AntilalosPress.gr.