Μοίρες https://www.booked.net
+17°C

Άνθρωποι και Τόποι της Μεσαράς- Μιλώντας με την Σταυρούλα Μήλιου, Κοινωνική Λειτουργό

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:
Άνθρωποι και Τόποι της Μεσαράς- Μιλώντας με την Σταυρούλα Μήλιου, Κοινωνική Λειτουργό

α' μέρος

Της Εύας Καπελλάκη-Κοντού*

 

Είμαι ευτυχής κα Μήλιου που σας συναντώ γιατί μπορούμε να μιλήσουμε για τον άνθρωπο. Στις δύσκολες ημέρες που διατρέχουμε, οι οποίες είναι υπό αμφισβήτηση και διαρκώς ακροβατούμε κι ακροπατούμε σε τεντωμένο σχοινί χωρίς δίχτυ προστασίας, θα ήθελα να μοιραστούμε τις γνώσεις σας, την ευαισθησία σας από τη θέση σας ως κοινωνική λειτουργός στο ΚΟΙ.ΚΕ.Ψ.Υ.Π.Ε. (ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων), στην 24χρονη επαγγελματική πορεία σας, αλλά και ως νηπιαγωγός. Από τους πολύπλευρους ρόλους σας λοιπόν να μας ενημερώσετε για πολλά πράγματα που καίνε και προβληματίζουν την κοινωνία, για να μπορούμε με τη σειρά μας να τα μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας.

- Χαίρομαι πάρα πολύ, με τιμάει πάρα πολύ η πρόσκλησή σας. Πραγματικά περνάμε μια πολύ δύσκολη εποχή γενικότερα για τον άνθρωπο. Τα τελευταία χρόνια έχουν δοκιμαστεί οι αντοχές μας τόσο με την οικονομική κρίση, όσο με την πανδημία και την διαχείρισή της και νιώθω ότι οι αντοχές μας, λίγο σαν άνθρωποι αλλά και σαν κοινωνία, δοκιμάζονται καθημερινά.

Προσπαθούμε όλοι, πέρα από την δυνατότητά μας, πέρα από τη δύναμή μας, πολλές φορές δοκιμαζόμαστε από το άγχος που μας διακατέχει καθημερινά και η αλήθεια είναι ότι περισσότερο παρά ποτέ η ψυχική ανθεκτικότητα είναι το ζητούμενο στις μέρες μας. Δηλαδή πώς θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε τις ψυχικές μας δυνάμεις για να ανταπεξέλθουμε σε όλους τους πολύπλευρους ρόλους που έχει ο καθένας καθημερινά. Να στηρίξουμε το παιδί μέσα στην οικογένεια, να βρούμε τον εαυτό μας, να στηρίξουμε όλα τα μέλη της οικογένειας και φυσικά να μην ξεχνάμε τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας.

Μιλάτε όμως για μια συγκροτημένη κοινωνία που βρίσκεται σε κρίση εδώ και χρόνια που όμως έχει, όπως την παλιά εποχή, λίγους πόρους για να ζήσει και να επιβιώσει. Όμως και πάλι η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή, όπως στην περίπτωση της μάνας με τη δωδεκάχρονη κόρη της στον Κολωνό, πώς το σχολιάζετε;

- Σε καμία περίπτωση δεν θα στιγματίσει μια οικογένεια όταν τολμάει να εκφράσει την δυσκολία μέσα στην οποία ζει. Η οικογένεια αυτή τη στιγμή είναι πάρα πολύ σημαντικό να διατηρήσει τους δεσμούς της για να μπορέσει σαν υγιές κύτταρο μέσα στην κοινωνία να αναθρέψει, να τροφοδοτήσει, να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις της με τα μέλη της.

Μιλάμε για την μαμά στον Κολωνό. Η αλήθεια είναι ότι αυτά γύρω μας συμβαίνουν πάρα πολύ έντονα, συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα.

Το θέμα δεν είναι ότι θα μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας. Όποιος μεγαλώνει παιδί ξέρει πάρα πολύ καλά τους κινδύνους που απειλούν το παιδί του, τον ίδιο και γενικότερα την οικογένειά του. Το θέμα είναι πώς εμείς θα μεγαλώσουμε παιδιά με τέτοιο τρόπο που θ’ αποκτήσουν την ψυχική αυθεντικότητα που επικαλέστηκα πριν.

Τι σημαίνει αυτό;

- Είμαι εγώ καλά σαν γονιός, διαχειρίζομαι τις δυσκολίες, τα άγχη μου, προσπαθώ ν’ ανταπεξέλθω στις αντιξοότητες της ζωής. Τα χρήματα δεν είναι πάντα το ζητούμενο, σημασία έχουν και οι προσδοκίες που έχουμε από τη ζωή.

Ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει με πολλά χρήματα ή με ελάχιστα, σημασία έχει να έχουμε τ’ απαραίτητα. Σίγουρα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής μας, αλλά η ποιότητα ζωής μας δεν αναφέρεται πάντα στην αύξηση των οικονομικών πόρων. Συνήθως χρειαζόμαστε συναισθηματικούς πόρους να αντλούμε δύναμη από το υποστηρικτικό δίκτυο από την οικογένεια και από τους φίλους μας. Είναι αναγκαίο λοιπόν να έχουμε σταθερές σχέσεις με τους φίλους μας και με τα μέλη της οικογένειάς μας.

Μέσα σε αυτό το δίκτυο μεγαλώνω τα παιδιά μου με πολύ σταθερά όρια. Με το να δίνω ξεκάθαρες εντολές και οδηγίες στο παιδί μου και να είμαι συγκεκριμένος και σταθερός στις εντολές και στις οδηγίες που του δίνω, μαθαίνω το παιδί μου να έχει όρια.

Τι σημαίνει «όρια»;

- Όρια σημαίνει ένα δίχτυ προστασίας προς άλλους ανθρώπους αλλά και προς τον εαυτό του. Ξέρει τι του γίνεται. Όταν λοιπόν κάποια στιγμή το παιδί γνωρίζει το καλό από το κακό, όταν ο ίδιος μπαίνει στη διαδικασία να κάνει κάτι, ξέρει ότι παίρνει και την ευθύνη και θα έχει και μια τιμωρία, αν θέλετε, μια συνέπεια.

Το ίδιο, όμως, θα συμβεί όταν γίνεται κάτι εις βάρος του, ξέρει να διαχωρίσει, να καταλάβει ότι αυτό είναι κακό. Τότε το ίδιο το παιδί θ’ αντιδράσει στον οποιοδήποτε επιτήδειο τον πλησιάσει με κακούς σκοπούς.

Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να προστατέψουμε το παιδί μας από μια κοινωνία επιτηδείων που παραμονεύσουν εις βάρος του, οφείλουμε να του ξεκαθαρίσουμε τι είναι καλό και τι κακό και να το εκπαιδεύσουμε να προστατεύει τον εαυτό του από πράγματα εκεί που δεν είμαστε εμείς να το προστατεύουμε.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι ποιος είναι δίπλα στο παιδί μας κι αν κινδυνεύει, το θέμα είναι πώς το ίδιο το παιδί μας το μεγαλώνουμε έτσι ώστε να είναι αυτόνομο, να φροντίζει τον εαυτό του, να ικανοποιεί τις ανάγκες του, να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του αλλά και να προστατεύει τον εαυτό του από τον οποιονδήποτε κίνδυνο. Αυτό είναι το ζητούμενο!

Έχουμε την τάση να επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον στη μαμά που δεν είναι εκεί να το προστατέψει.

Πόσες οικογένειες στηρίζουν το παιδί τους για ν’ ανταπεξέλθει μόνο του στις ανάγκες;

Πρέπει να καταδεικνύουμε τη βία δίπλα μας με την οποιαδήποτε μορφή. Όταν γύρω μας συμβαίνει κάτι, εμείς το κατονομάζομε δίχως να κλείνουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μας. Να προστατεύουμε τόσο τους άλλους, όσο και τον εαυτό μας.

Ξέρετε πόσοι γάμοι, όταν κλείνει η πόρτα, υπάρχει βία και ανοχή στη βία; Ξέρετε σε πόσες οικογένειες μεγαλώνουν παιδιά θεωρώντας φυσιολογικό να έρχεται ο μπαμπάς στο σπίτι λίγο μεθυσμένος, να έχει χάσει χρήματα στο τζόγο, να έχει χάσει τη δουλειά του και να είναι δίκαιο και δικαιολογημένο να μπορεί να φωνάξει, να φερθεί βίαια; Και αυτό δεν αναγνωρίζεται καν ως συμπτώματα με ψυχοπαθολογία και δυσκολία.

Ένα παιδί (κορίτσι ή αγόρι) σε μια κοινωνία συντηρητική, μπορεί ν’ ανταπεξέλθει σε μια τέτοια βαρβαρότητα και αναφέρω ως ζωντανό παράδειγμα το 12χρονο στον Κολωνό;

- Συνήθως ο «εχθρός», ο κίνδυνος εμφανίζεται με κουστούμι έρχεται και με χαμόγελο.

Μπορεί, λοιπόν, ένα τόσο μικρό παιδί ν’ αναγνωρίσει τα «όρια» και να διαφυλάξει τον εαυτό του;

- Μπορεί, γιατί απλά θα είναι υποψιασμένο, γιατί από νωρίς θα του έχει ειπωθεί: «Πρόσεχε! Υπάρχει, αγάπη μου, το καλό άγγιγμα, το κακό άγγιγμα, το καλό κοίταγμα, το κακό κοίταγμα» και το παιδί θα είναι υποψιασμένο. Θεωρητικά μεγαλώνει σε μια οικογένεια που το έχει υποψιάσει στο συγκεκριμένο θέμα.

Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι πολλές φορές οι κίνδυνοι είναι μέσα στο σπίτι! Το μεγαλύτερο ποσοστό παιδεραστών βρίσκεται στο οικείο περιβάλλον!

Αυτό σε τί οφείλεται;

- Αυτό οφείλεται στο ότι συνήθως υπάρχουν δυσκολίες μέσα στην οικογένεια που συγκαλύπτονται. Πολλές φορές ένας άνθρωπος πίνει πολύ, ξεχνάει τα «όρια» που είπαμε πριν, η μαμά ανέχεται μια τέτοια συμπεριφορά, άσκηση βίας, ως δεδομένη.

Όταν όλα φυσικολογιοποιούνται γιατί να μην θεωρηθεί φυσιολογική και μια τέτοια συμπεριφορά;

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 πολλά κορίτσια κακοποιήθηκαν από θείους και συγγενείς γενικότερα και δεν μπορούσαν να το πουν ούτε στη μαμά τους! Γιατί τότε αν έλεγες κάτι, θα στοχοποιούσαν εσένα ως θύμα κι όχι τον θύτη!

Και τώρα δεν έχουμε φύγει από αυτή τη νοοτροπία. Θεωρώ ότι είμαστε αρκετά παραδοσιακοί. Παρ’ όλο το πέρασμα των χρόνων και παρ’ όλο που πάρα πολλοί από μας ζούμε σε αστικό περιβάλλον, έχουμε διατηρήσει τους παραδοσιακούς ρόλους. Υπάρχουν κάποιες στερεότυπες αντιλήψεις για το φύλο. Έχουν συγκεκριμένες προσδοκίες από το αγόρι και συγκεκριμένες από το κορίτσι. Κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί με κάποιο τρόπο και πρέπει να επικεντρωθούμε στον ΑΝΘΡΩΠΟ κι όχι τόσο στο φύλο!

Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να δέχεται τη βία ανεξαρτήτου φύλου! Η βία αφορά όλους κι όλοι πρέπει να την εντοπίζουμε, να την καταδεικνύουμε και να την καταγγέλλουμε στις αρχές όποιον κι αν αφορά!

Όλος αυτός ο συντηρητισμός που εν έτει 2022 συνεχίζει να υπάρχει στην κοινωνία και να τροφοδοτείται, οφείλεται κατά την γνώμη σας στην μακροχρόνια κοινωνικοοικονομική κρίση και στην κρίση αξιών;

- Θεωρώ ότι η κρίση των αξιών, της οικογένειας και των θεσμών είναι ευρύτερη της οικονομικής. Όταν υπάρχουν οι δυσκολίες μέσα στην οικογένεια ως εκ τούτου προκύπτει και το οικονομικό και να μην ξεχνάμε βέβαια την ευρύτερη οικονομική κρίση. Θεωρώ ότι οι κατευθύνσεις στην κοινωνία είναι λίγο περίεργες, δηλαδή δίνουμε πολύ μεγάλη βαρύτητα στην εκπαίδευση παρά στην παιδεία βλέπουμε, δηλαδή, από την μια μεριά υπερεκπαιδευμένους ανθρώπους με πολύ σπουδαία βιογραφικά και από την άλλη πώς φέρονται στην οικογένεια, πώς επιλέγουν σύζυγο, πράγμα τελείως δυσανάλογο. Θεωρώ ότι πρέπει να δώσουμε βαρύτητα στην παιδεία και στην προσπάθεια της πολιτείας να διαπαιδαγωγήσει τους πολίτες με προγράμματα συγκεκριμένα στο σχολείο και γενικότερα στην κοινωνία.

Δίνουμε μια βαρύτητα στο παιδί, μιλάμε για παιδική προστασία την στιγμή που ακόμα έχουμε ιδρύματα. Το παιδί δεν προστατεύεται σε καμμία περίπτωση μέσα στο ίδρυμα!

Πώς προστατεύεται;

- Ενισχύοντας η κοινωνία την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και κοινοτική φροντίδα που θα υποστηρίξει την οικογένεια η οποία αντιμετωπίζει δυσκολίες, θα συσφίξει τους δεσμούς της και θα την ενισχύσει οικονομικά έτσι ώστε τα μέλη της να μεγαλώσουν εκεί.

Κινούμαστε λίγο δυσανάλογα. Κυνηγάμε τα χρήματα, έχουμε ανθρώπους που κάνουν δύο και τρεις δουλειές, ενώ εκείνη την ώρα πρέπει οι γονείς να είναι στο σπίτι δίπλα στο παιδί.

Μεγαλώνουμε τα παιδιά θεωρώντας αυτονόητο ότι η μαμά θα έχει δυο δουλειές. Και ο μπαμπάς που είναι; Ο μπαμπάς δικαιολογείται κατά κάποιο τρόπο με το να είναι έξω, εκτός σπιτιού.

Παιδιά που μεγαλώνουν μόνο με το ένα γονέα είναι παιδιά με συναισθηματικά κενά. Τα παιδιά χρειάζονται και τους δυο γονείς, χρειάζεται να βλέπουν τους γονείς μέσα στο σπίτι πως επικοινωνούν, πως μαλώνουν πολλές φορές γιατί ο υγιής τρόπος που θα διαπληκτιστούν και θα λύσουν τις συγκρούσεις θα τους βοηθήσει να μάθουν να διαπραγματεύονται και να ζητούν συγγνώμη όταν κάνουν λάθος. Το αντίθετο σημαίνει ανωριμότητα.

Άνθρωπος ώριμος σημαίνει ότι κάνω λάθη. Επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνω λάθος, αναγνωρίζω τα λάθη μου, γίνομαι καλύτερος άνθρωπος κι έτσι μεγαλώνω τα παιδιά μου.

 

____________

* Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός.

Φωτογραφικό υλικό

Ακολουθήστε το AntilalosPress στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΣΗΦΑΚΗΣ ΟΠΤΙΚΑ λαμπρακη οε πομποδακησ ΒΙΔΑΚΗΣ

Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Γιατί χρησιμοποιούμε cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε, να σας προσφέρουμε μία μοναδική εμπειρία πλοήγησης.Με την πρόσβαση σας σε αυτόν, συναινείτε στη χρήση cookies. Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στους Όρους Χρήσης, και στην Πολιτική Cookies του AntilalosPress.gr.