Μοίρες https://www.booked.net
+17°C

Άνθρωποι και Τοπία της Μεσαράς: Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Παγκρητικής Αμερικής Ιάκωβο Μπούτζουκα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:
Άνθρωποι και Τοπία της Μεσαράς: Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Παγκρητικής Αμερικής Ιάκωβο Μπούτζουκα

Της Εύας Καπελλάκη-Κοντού

 

α’ μέρος

 

Το καλοκαίρι ξεδιπλώνει τις ζεστές ημέρες του και τις όμορφες νύχτες και πολλοί προσπαθούν να βρουν ένα μέρος, προορισμό, για να χαλαρώσουν και να ξεκουραστούν για λίγο, έστω.

Μέσα σ’ αυτή την αναζήτηση η είδηση φτάνει ανέλπιστα στ’ αυτιά μου: ο πρόεδρος Παγκρητικής Αμερικής στη Κρήτη!

Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια από τότε που η προσπάθεια πήρε το δρόμο της υλοποίησης! Η Κρητική διάλεκτος, η Ελληνική γλώσσα -εργαλείο πολύτιμο στις αίθουσες πανεπιστημίων για τις επόμενες γενιές Ελλήνων- απανταχού της γης!

Τότε, η αναζήτηση επικοινωνίας με τους ομογενείς ήταν επιτακτική ανάγκη για την υλοποίηση, τώρα ο ίδιος ο Πρόεδρος ο κος Μπούτζουκας εδώ, πρόθυμος να μιλήσει για τις ανησυχίες της ομογένειας, αλλά και τις δικές μας.

Δευτέρα πρωί και το ταξίδι ξεκίνησε για τον όμορφο τόπο, το Άνω Μέρος Αμαρίου, με αξιόλογους συνοδούς τον κο Λεωνίδα Ζαμπετάκη από τους Βώρους και τον Γιάννη Κοντό.

Η διαδρομή σε αποζημιώνει, το άγριο τοπίο εναλλασσόμενο με εστίες πρασίνου, ζωγραφικός πίνακας στη θέα των ματιών σου.

 Μετά από μιάμιση ώρα διαδρομής φτάσαμε στο Άνω Μέρος Αμαρίου, ρωτήσαμε για να μάθουμε το σπίτι του κου Μπούτζουκα και όλοι μιλούσαν με θαυμασμό πρόθυμοι να μας δείξουν το μέρος. Ο κος Ιάκωβος με την σύζυγό του την κα Μία στο πλατύσκαλο χαμογελαστοί μάς υποδέχτηκαν με την παραδοσιακή κρητική φιλοξενία που η ξενιτειά δεν αλλοίωσε!

Με τον καϊμακλίδικο στο τραπέζι της βεράντας και το κρύο νερό άρχισε η συζήτηση σαν γνώριμοι από καιρό!

Γεννηθήκατε εδώ ή στην Αμερική;

- Εγώ γεννήθηκα στη Ν. Υόρκη.

Επομένως έχετε εκεί όλες τις παιδικές σας εμπειρίες και το μεγάλωμά σας...

- Ο πατέρας μου έφυγε από ‘δω πολύ μικρός, όταν κάψανε το χωριό ήταν 11 χρόνων. Κάψανε 7 χωριά την ίδια μέρα, οπότε δεν είναι ότι έπαθες εσύ μια ζημιά ή μια οικογένεια οπότε θα καλέσεις τον γείτονα για να βοηθήσει ή τους συγγενείς… Είμαστε οι Μπουτζουκαίοι από τις Δρυγές και οι Δρυγές κάηκαν!

Ο πατέρας μου ήταν ο μεγαλύτερος από τα αρσενικά της οικογένειας οπότε έφυγε από δω πήγε στις Κουρούτες και δούλεψε σε σπίτι και μετά πήγε να μάθει τέχνη, γύρισε μετά στο χωριό ξέροντας την τέχνη του τενεκετζή. Μετά πήγε στα καράβια, έτσι έμεινε έξω στην Αμερική, γιατί πήγε να κάνει μια καλύτερη ζωή.

 

Αυθόρμητα ο κος Λεωνίδας ρώτησε: «Πότε έγινε αυτό»;

 

- Ο πατέρας μου πήγε στις Κουρούτες όπως σας είπα, μετά Αγία Γαλήνη, εκεί έμαθε την τέχνη του τενεκετζή και γύρισε εδώ στο χωριό κι έφτιαξε κουτσουνάρες που ακόμη υπάρχουν στο χωριό! Του έλεγαν όλοι να πάει έξω γιατί τον θεωρούσαν ικανό να προκόψει. Και πήγε στην Αθήνα 17 χρόνων για να μπει στο ναυτικό. Δεν τον δέχτηκαν, δεν ήταν ακόμα 18 χρόνων.

Δεν έφυγε από τον χώρο που ήταν όλοι για το ναυτικό, έτσι τον είδε ένας αξιωματικός και του έδωσαν την ευκαιρία να πάει στα «υποβρύχια» κι έμαθε τη θάλασσα, έτσι μπήκε στα καράβια οπότε το 1959 κατέβηκε στην Αμερική. Εγώ γεννήθηκα το 1962.

Πέρα από αυτό για μένα και την Παγκρητική είναι ότι ο πατέρας μου δεν ήξερε κανέναν στην Αμερική!

Δεν είχε επαφή με τους Έλληνες μετανάστες;

Τον μόνο που ήξερε ο πατέρας μου κι είχε μάθει ότι ήταν εκεί, ήταν ένα βοσκάκι από τη Νίθαυρη που ήταν εκεί πέρα και του είπαν να πάει στην «Ομόνοια» στη Ν. Υόρκη εκεί είναι ένα κρητικό σπίτι...

 

Η συγκίνηση πλημμύρισε τη ροή της σκέψης του ομιλούντος και το κενό έδωσε την ευκαιρία για τη διάνθιση του διαλόγου των παρευρισκομένων.

Ο κος Λεωνίδας Ζαμπετάκης πήρε τον λόγο και επιβεβαίωσε το γεγονός ότι στις μεγάλες πόλεις γινόταν ακριβώς αυτό, μαζεύονταν όλοι οι Κρητικοί σε κάποιο μέρος όπως στην Αθήνα παλιότερα στην «Ομόνοια», στο καφενείο «Μ. Αλέξανδρος» το στέκι των Κρητικών και συνεχίζει λέγοντας ότι πάντα υπάρχει μια «Ομόνοια» μια «Ακρόπολη» που ενώνουν τον Ελληνισμό!

Το νήμα της συζήτησης συνέχισε να ξετυλίγει ο κος Ιάκωβος βαθιά συγκινημένος για της θύμησης την ιερή αθιβολή...

 

- Δυστυχώς είναι δυο μήνες μόνο που έχασα τον πολυαγαπημένο μου πατέρα, γι’ αυτό και η συγκίνηση! Από την «Ομόνοια» λοιπόν της Ν. Υόρκης βρήκε το πρώτο σπίτι όπου κοιμήθηκε, μέσω γνωριμίας από τον Σύλλογο Ελλήνων. Κι εκεί έγινε και το προξενιό με τη μητέρα μου!

Οι νέες γενιές, τρίτη και τέταρτη γενιά μεταναστών, έχουν άμεση σχέση με τις ρίζες τους;

- Αυτό που ήθελα να τονίσω είναι ότι μέσα από την προσωπική μου εμπειρία -το να έρχομαι συχνά στο τόπο μου– έχω την ευκαιρία να μάθω την ιστορία και την ικανότητα να ερχόμαστε εδώ στην Κρήτη. Ξέρω πολύ καλά πως άμα δεν έρθει κάποιος εδώ δεν θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τον τόπο του, να μάθει την ιστορία του, να καταλάβει γιατί πρέπει να είναι υπερήφανος που είναι Κρητικός!

Εδώ είχαμε, στην εκδρομή που κάναμε μόλις, έναν κύριο τον οποίο γνωρίσαμε στην Καλιφόρνια. Γερακάρης λέγεται και τον γνωρίσαμε εντελώς τυχαία σ’ ένα οινοποιείο, πριν δέκα χρόνια και κάναμε μια βόλτα στο οινοποιείο. Αυτός ήταν ο σομελιέ για τους επισκέπτες και στο τέλος τον ρωτήσαμε αν μπορεί να βγάλει μια φωτογραφία μ’ εμάς. Του δίνω το κινητό μου κι από την πίσω πλευρά, κάποιος μου είχε κάνει δώρο ένα αυτοκόλλητο με το σχήμα της Κρήτης αλλά δεν έγραφε «ΚΡΗΤΗ» επάνω, υπήρχε μόνο το σχήμα! Κι εκείνος κοιτάζει προσεκτικά και με ρωτάει αν αυτό το σχήμα που έβλεπε ήταν η Κρήτη, του απάντησα καταφατικά κι εκείνος προς μεγάλη μου έκπληξη μου είπε: «Εγώ κατάγομαι από την Κρήτη! Γερακάρης λέγομαι όπως το χωριό Γερακάρι».

Πολύ καλός άνθρωπος, ήρθε τώρα στην εκδρομή μας κι έμαθε τις ρίζες του! Ακόμα μού στέλνει μηνύματα γράφοντάς μου: «Ευχαριστώ για όλα όσα κάνατε» και είχε την ευκαιρία νά ‘ρθει εδώ πέρα.

Πόσο δύσκολο είναι να ‘ρθει κάποιος ομογενής εδώ;

- Αρχικά πρέπει να σας πω ότι ήταν μια εποχή όταν πήγαινε κάποιος στην Αμερική προσπαθούσε να πιάσει δουλειά, να βάλει την οικογένειά του σε μια κανονικότητα επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του μόνο σ’ αυτό, να ενσωματωθεί στην τοπική κοινωνία δίχως προβλήματα.

Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο αν ήσουν Έλληνας σε θεωρούσαν δούλο, όπως εδώ στην Ελλάδα στην αρχή με τους μετανάστες μέχρι να ενσωματωθούν στην κοινωνία. Στην Αμερική τότε θεωρούσαν τον Έλληνα έτσι! Και προσπαθούσαν οι Έλληνες να μην δηλώνουν ποιοι είναι, ν’ αποβάλουν το ένδυμα της ταυτότητας καταγωγής τους για να ενσωματωθούν με την κοινότητα.

Αλλά με το που έγιναν όλα αυτά που έγιναν εδώ στην Κρήτη με τους Γερμανούς και τα λόγια του Τσόρτσιλ που είπε: «Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες παλέψανε σαν ήρωες αλλά από τώρα και πέρα θα λέμε ότι οι ήρωες παλεύουν σαν τους Έλληνες», όλα άλλαξαν προς το καλύτερο!

Αυτό ήταν μεγάλο θέμα στην Αμερική για τον Έλληνα, άλλαξε τη νοοτροπία των Αμερικανών.

Θα σας πω ένα παράδειγμα: Εμείς έχουμε τρία παιδιά που δεν έχουν παντρευτεί ακόμα. Ευχόμαστε να έχουν καλή τύχη να παντρευτούν με κάποιους που έχουν σχέση με την Ελλάδα.

Δεν μπορείς όμως, να κάνεις κουμάντο στα παιδιά και δεν κάνουμε προξενιό, αυτά δεν γίνονται πια. Είναι φυσικό πράγμα. Η εκκλησία έπαιξε μεγάλο και σοβαρό ρόλο τόσο στην ενδοχώρα όσο και στην ομογένεια. για να μείνουμε ενωμένοι, διατηρώντας την ταυτότητά μας. Όπως ο Σεβασμιώτατος Αυστραλίας, κ. Μακάριος, ο οποίος ενώνει τους ομογενείς.

Τα παιδιά που φέρατε σ’ αυτή την εκδρομή, ξέρουν την ιστορία, την γλώσσα μας;

- Συμμετείχαν σ’ αυτή την εκδρομή 210 άτομα στο σύνολο, 75 με 80 παιδιά, που δεν είχαν ξαναέρθει, ορισμένων βέβαια ούτε οι γονείς τους, μιλάμε για τρίτη, τέταρτη γενιά!

Μερικοί από αυτούς βοηθήθηκαν από την εκκλησία γιατί ζουν σε μέρος όπου υπάρχει ελληνική κοινότητα με ορθόδοξη εκκλησία. Σε αυτή την περίπτωση η εκκλησία οργανώνει μαθήματα ελληνικής γλώσσας, χορούς και γενικότερα υπάρχει μια μικρή Ελλάδα. Όσοι λοιπόν βρίσκονται σε μια τέτοια κοινότητα είναι ευτυχισμένοι!

Άλλοι, όμως, λόγω δουλειάς και λόγω αδυναμίας της εκκλησίας να διδάξουν την ελληνική, δεν είχαν αυτή την ευκαιρία.

Πάλι πρέπει να σημειωθεί πως η δεύτερη και τρίτη γενιά και το αντρόγυνο που είναι Έλληνες, όπως εγώ με τη γυναίκα μου, μιλάμε ως πρώτη γλώσσα, δυστυχώς, την αγγλοαμερικανική!

Τα παιδιά τα δικά σας ξέρουν την Ελληνική γλώσσα;

Η μόνη που έχει θάρρος να μιλάει και να διαβάζει είναι η μεσαία μας κόρη, η Μαρίνα, η οποία γράφει τα ελληνικά. Η πρώτη καταλαβαίνει κάτι, ο μικρός μαθαίνει από την μουσική ως παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας!

 

Ο κος Λεωνίδας, συνοδοιπόρος σ’ αυτό το οδοιπορικό ως το όμορφο ορεινό χωριό του Αμαρίου, γενέτειρα της οικογένειας του Ιάκωβου Μπούτζουκα,  Άνω Μέρος, με θέα τον Γέρο-Ψηλορείτη, παίρνει τον λόγο για να επιβεβαιώσει ότι μέσα από την εκκλησία ή μέσα από τον σύλλογο μπορεί να γίνει καλή δουλειά, για την εκμάθηση ιστορίας και γλώσσας!

Συνεχίζεται…

 

______________

* Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός.

Φωτογραφικό υλικό

Ακολουθήστε το AntilalosPress στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

λαμπρακη οε πομποδακησ ΣΗΦΑΚΗΣ ΟΠΤΙΚΑ

Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Γιατί χρησιμοποιούμε cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε, να σας προσφέρουμε μία μοναδική εμπειρία πλοήγησης.Με την πρόσβαση σας σε αυτόν, συναινείτε στη χρήση cookies. Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στους Όρους Χρήσης, και στην Πολιτική Cookies του AntilalosPress.gr.