Μοίρες https://www.booked.net
+17°C

Άνθρωποι και Τοπία της Μεσαράς - Συνάντηση με τον μουσικό Γιώργο Γκερεδάκη από τους Βώρους

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:
Άνθρωποι και Τοπία της Μεσαράς - Συνάντηση με τον μουσικό Γιώργο Γκερεδάκη από τους Βώρους

α’ μέρος

της Εύας Καπελλάκη - Κοντού*

Καλοκαίρι πια και ήρθε ο καιρός για ανεμελιά, χαλάρωση και μπάνια, βόλτες κι ό,τι άλλο επιθυμεί η ψυχή σου...

Τα βήματά μου μ’ έφεραν στον όμορφο παραδοσιακό οικισμό του κάμπου κοντά στο παλάτι της Φαιστού, τους όμορφους Βώρους.

Έρχονται στο νου τα ιστορικά καταγεγραμμένα στοιχεία γι’ αυτόν τον οικισμό:

Η περιοχή κατοικήθηκε από την πρωτομινωική εποχή και είναι χαρακτηριστικά τα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή. Το αρχαιότερο κομμάτι του οικισμού λέγεται "Κατωχώρι".

Στον Καστρoφύλακα αναφέρεται Vorus (K 100) με 312 κατοίκους το 1583. Το 1881 κανείς Τούρκος δεν κατοικούσε στους Βώρους.

Πιθανότατα έλαβαν το όνομά τους από το γιο του βασιλιά της Φαιστού Ραδάμανθυ, το Βώρο.

Σε μικρή απόσταση βόρεια του χωριού βρίσκεται η έρημη πλέον μονή της Παναγίας της Καρδιώτισσας, μετόχι της μονής Βαρσαμόνερου.

Σώζεται μόνον ο κατάγραφος ναός με αξιόλογες τοιχογραφίες με δυτική επίδραση.

Το 1978 οι Βώροι έχουν χαρακτηριστεί ως Διατηρητέος Παραδοσιακός Οικισμός από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Το 1995 οι Βώροι αδελφοποιήθηκαν με τις κοινότητες Camblanes και Meynac της Γαλλίας.


Τις σκέψεις μου στην ιστορία του τόπου διέκοψε το καλωσόρισμα του αξιολογότατου μουσικού και σημαντικής προσωπικότητας των Βώρων Γιώργου Γκερεδάκη. Αφορμή για την συνάντηση εδόθη από τη νέα του - μουσικοποιητικη θεατρική παράσταση με τίτλο: Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΣΣΑ.

Ένα ποτήρι κρύο νερό και ο καϊμακλίδικος στο τραπέζι του κήπου του όμορφου παραδοσιακού σπιτιού του στους Βώρους, αρκούσαν για ν’ αρχίσει η όμορφη κουβέντα μας...


Ως πολυσχιδής προσωπικότητα, θα ήθελα να σας ρωτήσω για την καταγωγή σας, τον τόπο που σας γέννησε.

- Γεννήθηκα εδώ, στους Βώρους αλλά πέντε ετών οι γονείς μου μετακόμισαν για βιοποριστικούς λόγους στο Ηράκλειο, για ανεύρεση καλύτερης τύχης. Έτσι έζησα τους ρυθμούς της πόλης παράλληλα με τους ρυθμούς του χωριού.

Πάντα στις διακοπές κατέβαινα με τους γονείς μου στους Βώρους, έτσι έζησα τις αντιθέσεις της πόλης και του χωριού με τις συνθήκες εκείνης της εποχής, αγάπη και ανθρωπιά!

Έχοντας λοιπόν ως εφόδιο αυτά και με τα αντίστοιχα βιώματα, με οδήγησαν στο να εμπλουτίσω τα όνειρά μου και να βάλω πολλαπλούς στόχους στη ζωή μου.

Αποτέλεσμα της πολυπλοκότητας της ζωής μου, ήταν οι τόσες «αφετηρίες» που υπήρξαν, αλλά παραδόξως, αυτό μου άρεσε να γίνεται και αυτό... συνεχίζει να μου αρέσει!

 

Οι Βώροι τι σημαίνουν για σας;

- Οι Βώροι... Ο τόπος της καταγωγής μου είναι το ιερό προσκύνημα που με καλεί να υπάρχω, να συμμετέχω, να μπορώ να διδαχτώ η να διδάξω τις «ιερές τελετουργίες» και να μοιραστώ με τους άλλους την ύπαρξη της ψυχής μου. Είναι η αγαπημένη μου «Γή του Ραδάμανθυ», στην οποία ξεχωρίζει το φυσικό τοπίο και η φιλοξενία...

Είναι μια προικισμένη περιοχή που αξίζει να επισκεφτεί κανείς γιατί συνδυάζει εκτός της πλούσια φυσική ομορφιά, μια μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά.

 

Με την μουσική έχετε μακρόχρονη σχέση;

- Η σχέση μου με την μουσική είναι μακρόχρονη. Πάνω από 48 ολόκληρα χρόνια, αρχής γενομένης το 1972.

Από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου γράφτηκα στη σχολή Φιλαρμονικής και βρέθηκα με πτυχίο Σολφέζ και πνευστού οργάνου Τενόρο. Έτσι ήταν η αρχή της μουσικής μου παιδείας και έμαθα γρήγορα να διαβάζω και να γράφω την μουσική γραφή τού πενταγράμμου.

Πίστευα στη μέθοδο του Σολφέζ και την μετέφερα στην συνέχεια, στους μαθητές που δίδαξα. Κατά την γνώμη μου, το σολφέζ είναι ο μοναδικός τρόπος να μάθει κανείς σωστά την μουσική.

 

Το νήμα που σας συνδέει με την μουσική στο αρχικό στάδιο, πώς το ορίζετε; Δώστε μου την όλη εικόνα!

- Η μουσική ήταν τα πάντα στη ζωή μου. Το ερέθισμα πως ήρθε; Άρχισαν όλα στις Κυριακάτικες απογευματινές βόλτες στην Πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο, που μ’ έβρισκε ένθερμο ακροατή στο κεντρικό κιόσκι κάθε Κυριακή που η Φιλαρμονική της πόλης έδινε τις προγραμματισμένες για το καλοκαίρι συναυλίες.

Γεμάτη η Πλατεία με κόσμο και εκείνο το απίστευτο, εκείνη την εποχή συνεχές σουλάτσο, από το άγαλμα του Βενιζέλου και το Λούνα Παρκ ως την πλατεία Λιονταριών συνδύαζε σημαντικούς λόγους για την έξοδο του Ηρακλειώτη εκείνης της εποχής.

Εκεί κατέβαινα με τους γονείς μου, για το καθιερωμένο ουζάκι η πορτοκαλάδα, με φόντο το σινεμά Ντορέ, Ηλέκτρα και Αστόρια.

Εκεί λοιπόν ερωτεύτηκα όχι μόνο την μουσική αλλά την... «ορχηστρική μουσική». Καθόμουν στα σκαλοπάτια κάτω από τα πόδια του μαέστρου Μηνά Τζωρτζάκη και άκουγα μαγεμένος και γύριζα μετά γύρω - γύρω στο κιόσκι προσπαθώντας να διαχωρίσω τους ήχους των οργάνων της Μπάντας: Σαξόφωνα, Τρομπέτες, Κλαρίνα, Κρουστά, Βαρύτονα, Φλάουτα όλα μαγικά στροβίλιζαν στα αυτιά μου και με μετέφεραν σε ένα ονειρικό κόσμο!

Κι όλα αυτά πλεγμένα μεταξύ τους με φαντασία, δύναμη, με διαλόγους, αντιθέσεις, πότε απαλά, πότε δυνατά! Από εκείνες τις μαγικές στιγμές, παιδί των 7 ετών, φύτρωσε μέσα μου μια δύναμη, ένα όνειρο, που δεν επρόκειτο ποτέ να μ’ αφήσει, μέχρι σήμερα.

 

Η παραδοσιακή μουσική κέρδισε στο πέρασμα του χρόνου, ένα μέρος της ψυχής σας;

- Η παραδοσιακή μουσική με κέρδισε γιατί τελικά είναι το παν. Είναι η αρχή όλων. Είναι η μάνα, είναι η ρίζα που θρέφει όλα τα άλλα μουσικά είδη. Είναι το σημαντικότερο και το δυσκολότερο είδος της μουσικής κατά την γνώμη μου.

Όποιος γνωρίζει καλά την μουσική του τόπου του μπορεί να καταλάβει, να μάθει και να εκτελέσει οποιοδήποτε άλλο είδος μουσικής που μπορεί να του αρέσει. Με την παραδοσιακή μουσική έζησα απίθανες εμπειρίες σε ολόκληρη την Κρήτη. Μα δεν είναι και τυχαίο ότι αυτή η μουσική με ταξίδεψε σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία.

 

Πιστεύετε ότι η πορεία σας στους μουσικούς δρόμους δεν έχει διαρραγεί στο διάβα του χρόνου;

- Αντίθετα έχει δυναμώσει. Νοιώθω τώρα περισσότερο από ποτέ ότι μπορώ να δώσω τόσα πράγματα που είναι πιο ώριμα, πιο άρτια και έχουν περισσότερη ομοιογένεια.

Η έμπνευση για μουσικές δημιουργίες είναι πλέον μόνιμη πηγή και θέλω να πιστεύω ότι με του Θεού τη δύναμη, θα υπάρχω για να καταθέσω ακόμα πολλά πράγματα που θα μιλούν για παράδοση.


Η παραδοσιακή μουσική, μπορεί να έχει μέλλον μέσα από τους πολιτιστικούς συλλόγους;

- Βεβαίως. Μιας και η μουσική και ιδιαίτερα η παραδοσιακή είναι πολιτισμός, πιστεύω ότι αποτελεί πρώτη προτεραιότητα για τους συλλόγους και είναι εύλογο και λογικό η μουσική να αποτελεί για τους συλλόγους το εργαλείο μέσα από το οποίο θα προάγουν πολιτισμό και θα προαχθούν οι ίδιοι σαν κοινωνικός φορέας.

Είναι δηλαδή αμφίπλευρης κατεύθυνσης και ωφελεί και τους δύο. Η παραδοσιακή μουσική είναι όλα όσα μεταφέρονται στην κοινωνία από γενιά σε γενιά αλλά και όσα δημιουργεί η σημερινή κοινωνία βασισμένη σε διαχρονικά ακούσματα.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι σαφώς μπορούν και πρέπει να δημιουργούν δρώμενα με πολιτιστικές γιορτές δίνοντας έμφαση σε παραδοσιακές μουσικές και υλικό.

 

Στους σημερινούς καιρούς δύσκολους κι απρόβλεπτους, μπορεί ένας σπουδαίος μουσικός όπως εσείς, να οραματιστεί και να δημιουργήσει την «Ιθάκη του»;

- Η Ιθάκη είναι ο προορισμός, το ταξίδι, είναι το καθήκον, είναι το αποτέλεσμα. Η Ιθάκη είναι μακρινή και το ταξίδι δύσκολο. Και μείς οι μουσικοί ζούμε και υπάρχουμε σ’ αυτή τη χαβούζα της κρίσης, του πανικού και του Κορωνοϊού.

Από το Κράτος δεν υπάρχει στρατηγικό σχέδιο συνολικά για την Τέχνη, ούτε βέβαια για την παραδοσιακή μουσική. Υπάρχει ένα αλαλούμ. Το Κράτος δεν έχει ιδέα της κατάστασης και δεν θέλει να αποκτήσει... Υπάρχουν κλειστά συστήματα που αυτοεξυπηρετούνται και ανακυκλώνονται πάντα οι ίδιοι και δεν υπάρχει κάποιος αξιοκρατικός τρόπος να προσεγγίσεις μια εκδήλωση, ούτε να διεκδικήσεις μια επιδότηση.

Φαντάζομαι μια επιδότηση με όραμα και σχέδιο. Να υπήρχαν παράδειγμα επιδοτήσεις και προοπτικές σε μουσικές εταιρείες για το ετήσιο πρόγραμμα που θα παρουσιάσουν και όχι για μεμονωμένες εκδηλώσεις.

Αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακόμα τέτοιου είδους συλλογικότητες. Και ανάμεσα στους μουσικούς υπάρχουν αναμενόμενες κόντρες και ανταγωνισμοί. Όταν λοιπόν πέφτουμε σαν τις μύγες για να διεκδικήσουμε λίγα ευρώ για να κάνουμε μια παράσταση μουσικής, τότε η μουσική είναι αναπόφευκτα «χόμπι».

Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν υπάρχει ειλικρινής και ήρεμος διάλογος μεταξύ μας χωρίς κόμπλεξ, σνομπισμούς και στεγανά. Και αντί να διεκδικούμε αλλαγές, προσπαθούμε να πάρουμε καλύτερη θέση στο «συσσίτιο» σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον...

Οπότε γι’ αυτό είναι δύσκολη η «Ιθάκη» με τέτοιες συνθήκες και προϋποθέσεις.

 

Η όμορφη κουβέντα μας συνεχίζεται.... στο β’ μέρος.

 

__________________

Εύα Καπελλάκη - Κοντού

Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός.

Φωτογραφικό υλικό

Ακολουθήστε το AntilalosPress στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΣΗΦΑΚΗΣ ΟΠΤΙΚΑ

Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Γιατί χρησιμοποιούμε cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε, να σας προσφέρουμε μία μοναδική εμπειρία πλοήγησης.Με την πρόσβαση σας σε αυτόν, συναινείτε στη χρήση cookies. Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στους Όρους Χρήσης, και στην Πολιτική Cookies του AntilalosPress.gr.